Krótka historia dozowników kropli do oczu
Odkąd krople do oczu po raz pierwszy pojawiły się na rynku, dostawcy leków zastanawiali się, jak zachować ich sterylność przed użyciem. Pojawiało się wiele ciekawych rozwiązań mających zapewnić ten cel, między innymi:
XIV wiek
XX wiek Brązowe fiolki szklane plombowane z użyciem płomieni i sterylizowane termicznie.
1940 Fiolki z odlewanego szkła zamykane gumowym korkiem utrzymywanym w miejscu przez zaciskany pierścień, z nakręcanym plastikowym zakraplaczem.
1950 Polietylenowe butelki sterylizowane tlenkiem etylenu.
Polietylenowe fiolki jednorazowe, formowane i napełniane w sterylnych warunkach
2005 System ABAK
Opracowanie różnych technik opakowań kropli nie rozwiązało jednak głównego problemu, którym było zachowanie sterylności kropli po otwarciu fiolki.
- Początkowo producenci decydowali się na dodawanie konserwantów, najczęściej czwartorzędowej soli amonowej – chlorku benzalkoniowego – wybieranego ze względu na jego właściwości antybakteryjne i antygrzybicze.
To rozwiązanie okazało się jednak niezadowalające, gdyż liczne badania wykazały, że konserwant ten jest szkodliwy dla rogówki, spojówki i filmu łzowego, niezależnie od używanej substancji aktywnej i czasu stosowania kropli.
Zaczęto stosować inne substancje konserwujące, lecz żadna z nich nie okazała się całkowicie bezpieczna dla powierzchni oka.
- W celu rozwiązania tego problemu opracowano fiolki jednodawkowe (minimsy), z których każda zawierała poniżej jednego mililitra sterylnego roztworu nie zawierającego konserwantów.
Podstawową wadą tego rozwiązania opakowaniowego jest jego wysoka cena zarówno dla wytwórcy, jak i użytkownika. Z uwagi na konieczność wyrzucenia fiolki po jednorazowym zakropleniu – używanie minimsów związane jest ze stratą części preparatu. Ponadto niektórym pacjentom trudno się nimi posługiwać.
- Powstało trzecie rozwiązanie, zaprojektowane, opracowane i opatentowane przez Laboratoires Théa, czyli system Abak. W tradycyjną wielodawkową butelkę wbudowano niewidoczną z zewnątrz membranę filtrującą o porowatości 0,2 μm. Zapobiega zanieczyszczeniu zawartości butelki bakteriami. Roztwór chroniony w taki sposób może być stosowany przez dwa miesiące po otwarciu fiolki, podczas gdy w przypadku butelki zawierającej konserwant okres ten wynosi zazwyczaj tylko cztery tygodnie.
Pozostałe artykuły z cyklu: Co jeszcze warto wiedzieć?